Günlerce gecelerce düşündüm defalarca...
İyice emin olunca aldım kendimi...
Birkaç parça eşyamı, hatıra defterimi...
Bir de beni annesi sanan kedimi...
Özellikle sen evde Yokken toplanıp çıktım...
İstemedim öfkemize yenilmeyi...
Ne zor ne yorucuydu ne kadar hüzünlüydü...
Berbattı bilirsin gitmeleri...
Ne olursa olsun araya biraz...
Zaman koyunca...
Acının yüksek ateşi düşüp de ayrılık soğuyunca...
Adım gibi biliyorum ki bana sen de hak vereceksin...
Anlayacaksın ama geçici bir süre kızıp köpüreceksin...

Bekleme boşuna...
Ben bir daha...
O altın kafese geri dönmem....
Üzülür efendi gibi...
Çekerim acımı...
Ama kolay kolayda ölmem...
Yaralıyım evet...
Biraz da bir iz bırakabilir..
O kadar olsun...
Küllenirim...
Bir süre için için yanar...
Tamamende sönmem...