Beklemek mi ?

Mutluluklar hep kısa mıdır? Sonsuz mutluluğa kaçımız tanık olabildik?

Ağaçlar bahara soyunurken, mevsimler yaza dönerken bu yüreklerdeki karamsarlık neden?

Ansızın giden sevdiklerimizin anlamsız gidişleri miydi bizi karamsarlığa iten? Yoksa mutluluğu ve bir daha asla tekrarı olmayan bu kısacık yaşamı erteleyişimiz miydi? Sabaha güneşin ışıklarını görüp göremeyeceğimizi bile bilmiyoruz oysa… Yaşamın kargaşasında kendi kabuğumuza çekilip ne bekleyebiliriz ki hayattan? Hiç bir çaba sarfetmeden, anlamsız bir bekleyişle hangi hayalimize ulaşabiliriz?

Beklemek…

Ne kadar anlamsız ve boş bir kelime düşününce öyle değil mi sizce de ?

Beklemek elinizi kolunuzu bağlayıp…

Peki ya beklerken geçen zamanlar sizin hayatınızdan akıp gitmiyor mu?

Daha ne bekliyorsunuz ki! Gidin ve sevdiğinizi söyleyin sevdiklerinize. Kalbini kırdığınız arkadaşlarınızdan, dostlarınızdan özür dileyin.. ‘Ama ben haklıyım o özür dilesin’ gibi anlamsız gururun ve bekleyişin ardına saklanmayın… Belki yarın diye de ertelemeyin, kimbilir belki yarın yoktur. Bir özür dilemenin karşılığında sıcacık bir sesle ‘asıl ben özür dilerim’ diyen bir dostun yüzündeki ifadeyi ve sıcacık bir kucaklaşmayı eminim ki hiç bir şeye değişmek istemezsiniz… Ya da ansızın giden bir sevgiliye ‘ seni seviyorum sevgilim’ demek için daha ne bekliyorsunuz ? Bunu duyduğunda gözlerinde göreceğiniz mutluluk mu sizi düşündürüyor?

Ya da karşılığında duyacağınız ’hayır’ , ‘olmaz’ vb. olumsuz kelimeler mi sizi böylesine anlamsız bir bekleyişe sürükleyen…

Evet, belkide istenilen bir sonuçla karşılaşamayacaksınız, ama en azından beklemekten vazgeçeceksiniz. Ve vicdanınız daha rahat olacak değil mi ?

Zaman avucumuzdan su gibi akıp gidiyor ve akıp giden sadece zaman değil bir daha asla geri alamayacağımız, tekrar yaşayamayacağımız hayatımız…

Lütfen hayatımızı pişmanlıklarla doldurmayalım… Ve bu kadar basite indirgemeyelim…

A.Behramoğlunun dizelerinde dediği gibi:

”Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır,

Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana… ”