Benim Kentimden Sana bir düş...

Tenha bir sokaktı yola çıkışım… Böyle başlamıştı… Görmek istediğim biri vardı… Uzak sayılamayacak kadar yakındı… Sanki bir ömürdür tanıyordum onu… Heyecanım belki de bundandı… Tanıyordum onu ama beni tanımıyordu… Görmemişti… Issız ve soğuk bir şehirde uyandım bir sabah… Elimde bir kitap bahane işte… Etrafımı gözlüyordum… Geç gelecek biliyordum ama bende erken gelmiştim sanırım… Sağa sola bakıp ne taraftan gelecek diye beklerken çıka geldi… Bana benden yakın duran… O da tanıyordu beni anlamıştım… Sarılışından… O içten o hesapsızca o kimin gözleri üzerimizde geziyor diye düşünmeden sarılışında… Kapatmıştım gözlerimi… Anlamasın diye heyecanımı… Hayal sanıyordum olup biteni… Gelmiştim işte karşındaydım… Yanağımda hissettim ellerini… Pamuk gibi ellerini… Yüreğime dokunuyordu ama farkında değildi… Elimi uzatmak istedim… Eline… Dokunabilmek… Yanacak sanıyordum o an yüreğim… Ama bir cesaret işte uzattım ellerine elimi… Gözlerine bakıyordum… İçim yandı… Donup kalmış taş kesilmiş kalbime sıcaklık doldu birdenbire… Soğuk ve telaşlı inişim gölgede kalmıştı… Mutluluğumun… Ve artık kavuşmuştum bana benden yakın olana… Yüreğine bakıyordum her gözlerinde buluştuğumda…
Apansız açan çiçekler gibi… Beklenmeyen baharlar gibi… Gelmeyecek denen yağmurlar gibi… Açtın içime çiçeklerini… Baharları getirdin avuçlarında… Ve tüm kiri pası alıp götürdün yağmurlarında… Uyuyordum ben düşlerimi bir eskiciye satmıştım… Nerden geldin nasıl geldin bilmiyorum ama… Eskiciyi aradım buldum tüm düşlerime karşılık bir paket sigara verdim… Kabul etti… Onun gözünde değersizdi düşlerim ancak senin yüreğinde paha biçilemez düşlerim yeşerdi… Elin elimden bir an olsun düşmedi… Gözlerin gözlerime sanki hayatın sonuna gelmişcesine son defa bakıyormuş gibi bakıyordu… Tüm sorunları bırakıp gelmiştim karşına… Sarıldığın an uçup gitmişti her şey… Yalnız sen vardın…
Saçlarını kokladım tüm gün… Kokunu hapsettim içime… Uzak denilemeyecek kadar öteye gittiğimde seni sensiz yaşamak için... Ve her seferinde andım ismini sensiz sessiz ıssız sokaklarda… Yanımda olduğunu bilmek için… Senin kentinde sensiz dolaşıyordum… Yaşıyordum seni…
Dönüşüme yakın acımaya başladı içim yüreğim… Zaman zaman daralıyordu… Gideceğini bilmek gideceğimi bilmek… Tam her şeyden kurtulmuşken… Tüm sorunları gözlerinin gülüşünde silmişken tekrar sorunların kucağına atlamak… Soluksuz kalmama yetiyordu… Elin elimde senin kentinde senin sokaklarında senli günü sonlandırırken… Sıcaklığını hissederken… Gelmişti işte sonu… Her güzel şeyin bir sonu olduğu hatırlatılmıştı işte… Yüzüne bakamıyordum korkuyordum ağlamaktan korkuyordum sensiz gittiğim kentimde seni özlemekten…
Vedalaşıyorduk işte… Gelmişti vakti… Sarıldın içten ve katışıksız tüm sıcaklığınla… Uğurlamıştın beni işte sorunların kucağına… Dertlerin ortasına bırakmıştın beni… Ama bir tek şeyden emindim… Değişmeyecek bir tek şey… Eskisi gibi olmayacaktı…
Ben bir başka günün sabahında kendi kentimde… Seni getirdim sensiz günlerime katık ettim… Sorunlara dertlere artık göğüs gerebiliyordum… Hüzünleri bırakmıştım geri dönüş yolunun her hangi bir yerinde… Yıldızlı gecelerin altında gözlerinin gölgesinde yüreğinin sıcaklığında buluşuyorum her gece… Hayatın sırrını verdin bana giderken… Göremediğimi gösterdin… Kapalı olan gözlerimi açtın… Ve uyuyan yüreğimi uyandırdın… Şimdi sensiz kentimde seni yaşarken yüreğimin her atışında senli günlerin mutluluğunu tadıyorum… Her an… Her dakika… Her saniye… Ve haykırıyorum… İyi ki varsın… İyi ki… Uyandırdın yüreğimi… Yürek sende yangın yeri…