5 Ekim: Bugün var edildim. Buradayım. Varım. Müthiş bir duygu bu. Var
> olduğumu henüz annem ve babam bilmiyor.
>
> Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm. Ama ne de olsa, ben benim. Varım ya! Bu
> bana yetiyor. Henüz bedenim belli belirsiz, yüzüm yok ama, varlığımı ve
> benliğimi hissedebiliyorum. Bir kız olacağım ve baharda çiçekleri seveceğim.
>
> 19 Ekim: Biraz büyüdüm. Kımıldamam mümkün değil. Annem henüz farkında değil
> ama onun kanıyla besleniyorum. Kalbini dolaşıp gelen sımsıcak kan bana
> geliyor. Beni sevecek bir kalbin kıpırtılarını şimdiden hissediyorum. Annem
> beni çok sevecek. Annem için güzel bir sürpriz olacağım.
>
> 23 Ekim: Hiç göremediğim bir el ağzımı biçimlendirmeye başladı. Dudaklarımda
> onun dokunuşunu hissediyorum. Bu "el"in dokunduğu yerler dudağım damağım
> oluyor. Düşünün bir yıl sonra bu elin dokunduğu yerde tebessümler açacak,
> güleceğim. Dudağımdan ve dilimden sözler dökülecek. Herhalde önce "Anne!"
> diyeceğim. Anne duyuyor musun beni? Seninle konuşacağım. Sana güleceğim.
> Kimilerine göre hl daha var değilmişim. Nasıl olur? Varım ve gülücükler
> sunacak dudaklarım da olmak üzere ya. Hem sonra bir ekmek kırıntısı ne kadar
> küçük olursa olsun yine ekmektir. Öyle değil mi anneciğim? Ah bir
> konuşabilsem!
>
> 27 Ekim: Bugün pek mutluyum. İçimde tatlı bir kıpırtı başladı. Artık bir
> kalbim var. Kalbim atmaya başladı. Hayatım boyunca böyle atıp duracak.
> Sevgilerle dolduracağım kalbimi. Tıpkı anneminki gibi... Annem bedeninde iki
> kalbin birden atmaya başladığını bilseydi ne kadar sevinirdi! Duyuyor musun
> anne?
>
> 2 Kasım: Her gün biraz daha büyüyorum. Kollarım ve bacaklarım da
> biçimlenmeye başladı. Hele bir büyüsün kollarım bak nasıl kucaklayacağım
> seni anneciğim. Şu ayaklarım da tamamlansın da, beraber çiçekli bahçemizde
> yürürüz. Belki birlikte okula gideriz.
>
> 12 Kasım: Ah evet. Bunlar, bunlar ne kadar sevimli ve küçük şeyler. Aman
> Allah'ım parmaklarım da çıkmaya başladı. Bunlarla çiçek toplayacağım,
> annemin elini tutacağım, kalem tutacağım. Belki de güzel bir şiir yazacağım.
> Anneciğim, orada mısın? Ellerimi ellerinin arasına koymak için
> sabırsızlanıyorum.
>
> 20 Kasım: Oh, nihayet.. Annem doktora gitti. Burada olduğumu öğrendi..
> Yaşasın! Doktor teyze özel bir cihazla gördü beni. Ultrason diyorlarmış.
> Resmimi bile çekti. Sevinmiyor musun anneciğim? Seneye kalmaz kollarının
> arasında olacağım.
>
> 25 Kasım: Artık babam da burada olduğumu biliyor. Fakat henüz kız olduğumun
> farkında değiller. Onlara sürpriz yapacağım..
>
> 10 Aralık: Bugün yüzüm tamamlandı. Artık iki güzel gözüm, bir küçük burnum,
> dudaklarım ve yanağım var. Anneme benziyorum galiba.
>
> 13 Aralık: Artık çevreme bakabiliyorum. Etrafım çok karanlık ama olsun. Yine
> de mutluyum. Yaşıyorum ve varım. Kısa bir süre sonra gün ışığını
> görebileceğim, renkleri ve çiçekleri tanıyacağım. Rüyamda gördüm. Dünyada
> gökkuşağı diye bir şey varmış.. Onu çok merak ediyorum.. Anneciğim,
> babacığım sizin yüzünüzü de göreceğim. Tanışacağız.. Mutlu olacağız.
> Gülüşeceğiz..
>
> 24 Aralık: Kulaklarım daha iyi duyuyor artık. Anneciğim, senin kalbinin
> seslerini duyuyorum. Benim kalbimin atışlarını da sen duyabiliyor musun?
> Hatta sesini bile tanıyabiliyorum. Sesin ne kadar tatlı. Hiç duymadığım bir
> şey bu. Güzel ve sağlıklı bir kız olacağım. Kollarında uyuyacağım, yüzüne
> bakacağım, o tatlı sesini dinleyeceğim. Benim için ninni de söyleyecek misin
> anneciğim? Sen de beni özlüyorsundur mutlaka. Beni koklayacaksın.. Çok
> seveceksin, değil mi?
>
> 28 Aralık: Anne burada bir şeyler oluyor. Doktor abla neden mutsuz bakıyor
> böyle... Sen acı çekiyor gibisin. Kalp seslerin değişti... Sustun. Benimle
> niye konuşmuyorsun anne? Anne. Anne. Anneciğim. Yüzümde soğuk bir şey
> hissediyorum. Anne, yüzümü parçalıyorlar... Anne bir şeyler yap. Anne.
> Kolumu çekiyorlar anne. Canım yanıyor anne... Anne. Ayaklarımı parçalıyor bu
> şey anne... Beni sana bağlayan damarı kopardılar anne. Anne kalbimi
> parçalıyorlar. Anneciğim. Anne. Anne. An.
>
> Ah! Kürtajınız tamamlandı hanımefendi. Geçmiş olsun !