İnsanın en doğal eğilimi kendi kendini ve kendisiyle birlikte herkesi yıkmaktır. Yalnızca normal olmak için ne kadar da aşırı bir çaba! Hele kendine ve düşünceye egemen olma ihtirasına sahip biri için ne büyük bir çaba!
İnsan kendi kendine bir hiçtir.
Yalnızca sonsuz bir şansı vardır.
Ama insan bu şansın sınırsız sorumlusudur.
İnsan güçsüzleşme eğilimindedir.
Ama iradesi, bilinci, serüven merakı onu sürükler ve şans gelişmeye başlar.
Kimse insanın sınırına ulaştığını söyleyemez.
Budaladan kahramana, kötülük fikrinden umutsuz fedakarlığa, şaşkınlık yaratan bir tanıklık yok.
Her birimizin yaptığı gibi, insanın temel erdeemini geliştirmektir.
İnsanın bir anlama sahip olduğu gün Tanrı sorunu ortaya çıkacaktır.
Ama önce değil, asla olasılık sonuna dek yaşanmadan değil.
Büyük eylemlerde yalnızca tek bir amaç vardır ve bu, insanın üretkenliğidir.
Ama önce kendi kendinin efendisi olduğunun farkında olmak gerek.
Trajedi bir çözüm değildir.

A C.