Hep klasik cümlelerle başlanır mektuplara ama ben o cümleleri bile kuracak gücü bulamıyorum.
İçimden aslında haykırmak geliyor önce duvarlara; duvarlardan çarpıp dışarıya ve öylece dağılsın
içimdeki haykırışlar...Sana söyleceyecek çok sözüm var aslında bi başlayamadım görüyor musun halbuki
ne güzel konuşurduk birbirimizi anlatırken kahkalarla,sen konuştuğunda ben susar ve o mutlu anın tadını
çıkarırdım.Biraz sabret anlatacağım sana mektubumun sebebini ama gözlerim doluyor kalemi de
tutamıyorum ahh bu benim duygusallığım.Nasılsın demekte geç kaldım galiba dilimdeki kelimeleri bile hizaya
sokamıyorum ne oldu Allah aşkına bana!!Hastayım dediğin an bile sesini duymak o kadar güzeldi ki özledim hem de çok seninle özlemek bile o kadar anlamlı ki...
Biraz önce çay demledim bir bardak doldurdum ama boğazımdan geçmedi sensiz hiçbir şeyin tadı yok yok yok.Bu böyle olmayacak mektubu alır almaz bi haber ver elim kolum bağlı bir şeyler yapmaya çalışıyorum ama nafile ara sıra gözlerim yıldızlara dalıyor belki sen de şuan bakıyorsundur gökyüzüne ha...En azından bunu birlikte yapalım sensizlik ve sessizlik öldürüyor beni ahh şimdi kapıyı çalsan da sarılsam boynuna sımsıkı hep hayallerle teselli ediyorum yüreğimi.Tamam kızma ağlamıyorum gözlerim bile o kadar yorgun ki sitem etmiyor artık bana.. sadece son bir sözüm var sana yanımda olamasan da
 ""YÜREĞİNİ BENDEN UZAK TUTMA""

teşekkür ederim oğuzhan kardeşim bi anda içimden geldi yazdım bazen üzüntülü olmak da işe yarıyor

cok guzel olmus yaw bravo